باشد . بخشى كه ميان گردن و دست واقع است از هر سوى بدن . دوش . كول . النغوچ ( در تداول عامه ) . شايع : ( ع . ص ) . ظاهر و فاش و آشكارا . منتشر و معروف . چيزى كه همه كس آن را داند و بر وى مطلع باشد . ( ناظم الاطباء ) . عام و شامل عموم شونده . « 1 » مورد قبول همگى . « 2 » شايق : ( ع . ص ) . شائق . راغب . و مشتاق و خاطرخواه و آرزومند و داراى اشتياق . ( ناظم الاطباء ) . كسى كه شخص به ديدن او مشتاق باشد . ( فرهنگ فارسى معين ) . شَبان : ( ا ) . چوپان را گويند كه چراننده و محافظت كنندهء گوسفند باشد و او را به عربى راعى خوانند . ( برهان قاطع ) . شُبّان : ( ع . ا ) . جِ شاب . به معنى جوان . ( دهار ) . ( ص ) . به معنى شبانى كه مرد سرخ روى و ميگون سبلت است . ( متن اللغة ) . شَجَر : ( ع . ا ) . آنچه ساق دارد از گياهان زمين و آنچه ساق ندارد . نجم و حشيش و عشب باشد و گويند كه شجر آن است كه خود با تنه بالا رود خواه باريك باشد يا ستبر و در برابر زمستان مقاومت تواند يا از آن عاجز آيد . نيز گفته‌اند كه شجر آن است كه داراى ساق سخت باشد چون درخت خرما و مانند آن و آن را شجر خوانند چون شاخه‌هاى آن در يكديگر فرورفته است . ج اشجار . ( اقرب الموارد ) . شَجَّة : ( ع . امص ) . سرشكستگى . ج شجاج . ( منتهى الارب ) . جراحت مخصوص سر و گاه براى اعضاء ديگر بدن استعاره شود . ج شجاج . و شجاج داراى ده مرحله است و مذكور در ذيل مادهء « د م غ » . ( اقرب الموارد ) . شكستگى سر . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . شَخْصى : ( ص نسبى ) . مخصوص كسى . منسوب به شخص . ( اقرب الموارد ) . - احوال شخصى . شد : نيرومند گردانيدن . ( تاج المصادر ) . استوار كردن چيزى را . ( منتهى الارب ) . سخت شدن چيزى . اراده نمودن . ( منتهى الارب ) . شد العقدة : محكم كردن گره را . ( اقرب الموارد ) .

--> ( 1 ) . تتبعات مينوى بر كليله ، ص 145 . ( 2 ) . همان ، ص 386 .